Al lachende zegt de zot zijn mening; want wie lacht is vrij

image

“Hee vent, ik wil sorry zeggen voor gisteren. Ik zei tegen jou dat ik niet wil dat je me aankijkt alsof ik altijd de boze heks ben. Jij zei toen dat dit mijn eigen idee is maar dat jij dat helemaal niet denkt. En je hebt gelijk. Ik vond mezelf inderdaad een naarling omdat ik onaardig deed tegen je papa… En omdat ik dat zèlf vind denk ik dat jij het ook vindt.”

Een klein lachje op z’n gezicht, ogen kijken mij lief aan.
“Ja mam, dat zei ik toch: dat denk je zèlf! Maar eerlijk gezegd dacht ik wel: laat papa lekker zelf weten wat hij doet…”

Ik schiet in de lach; niets zo fijn als dit soort openheid. Vooral van je kind naar jou. Want dan weet je dat het goed zit.

Later vertel ik dit verhaal aan een meisje van 11. En weer moet ik lachen als ik vertel hoe mij liefjes de les gelezen werd.

Ook haar ogen kijken mij aan. “Dat is wel goed dat jij daar gewoon om kan lachen.” Ik zie een mengeling van serieus, een vraag en een lach op haar gezicht.

Ik besef dat ik zo gelukkig ben dat ik dit vanuit de wieg heb meegekregen. Zelfrelativering, een krachtige tool. Die gun ik iedereen.

Met een vette knipoog maar tegelijkertijd ook serieus flap ik eruit: “Weet je, de dag dat je stopt met lachen om jezelf, is de dag dat je volgens mij beter vast in je kist kunt gaan liggen om te wachten op die eerste schep aarde.”

’n Vertwijfelde blik. Ik meende het maar het was waarschijnlijk net iets teveel van het goede.

Later aan tafel als we het over leuke en niet-leuke leerkrachten hebben en ik meld dat ik overwogen heb juf voor pubers te worden, zegt ze: “Ik denk dat jij wel zo’n leuke juf zou zijn. Alleen dan wel ook een die moet lachen om zichzelf terwijl de kinderen het niet snappen.”

Right. Touché. 😄

Gepubliceerd door

Alexa

Schrijft up close and personal over het zout op haar huid, drie spruitjes met spiegels en al het andere, vooral waar het rammelt. Als gesprekspartner, verbinder, spiegel en trainer deskundig in het optimaliseren van de persoonlijke performance van individuen en groepen. Door met hen op zoek te gaan naar hun werkelijke verhaal en daaruit de kern en de weg ernaartoe te vatten. VAN DICHTBIJ is waar het wrijven ophoudt en het glanzen begint. Daar ontstaan de verhalen die uiteindelijk allemaal gaan over beweging, verandering en groei. (H)erkenning geeft verbinding. Verbinding geeft geluk.

3 gedachten over “Al lachende zegt de zot zijn mening; want wie lacht is vrij”

  1. Sjonge vanuit de wieg meegekregen ? Moet je niet eerst weten wat “zelf” is voor jet het kunt relativeren ? Ik denk dat je het wat later meekreeg, misschien rond de leeftijd van 11 ? 🙂

    Like

En jij; wat vind jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s