Verpletterend

Zondag

Moederdag

09.17 uur

Ik hoor de deur naast mij zachtjes opengaan. Mijn oudste, m’n lieve lieve dochter, staat op en hoe dromerig en wazig of in ieder geval niet erg alert ík haar soms ook vind, zij heeft de lead in alles wat mijn drietal samen onderneemt en besluit.

Altijd.

De twee broers kunnen hoog springen en laag, ze kunnen de illusie hebben van inspraak; áls het al zo is, dan is deze zeer beperkt.

Zij beslist.

Vandaag maken ze samen mijn ontbijt, op een vooraf strak geregisseerd tijdstip, waarbij rekening gehouden is met:

– mijn altijd sowieso wakker zijn rond half 7 (“dat is best wel irritant, mam”) en dus op een gegeven moment knorrend maagje

– het feit dat middelste naar zijn WingChun training moet en

– hun aller mogelijkheid tot íets van uitslapen.

Meer dan terecht ook dat laatste, vond ik toeschietelijk toen ze mij gisteren op de hoogte brachten van hun planning.

Voordat ze naar beneden gaan, komen ze ineens met z’n drieën mijn kamer in: “Happy Momsday, mam!”

Jongste als altijd voorop als geboren stralend middelpunt en showmaster, daarna Oudste die haar broertje dit meestal gunt omdat ze weet dat als het er op aankomt, zij hem met 1 blik en woord naar achteren kan dwingen en als laatste Middelste, die altijd even wacht op welke ruimte voor hem overblijft. Niet omdat hij zielig is maar omdat hij heel veel rekening met een ander houdt. Teveel soms, wat mij betreft, en zie daar nog een klein taakje voor deze moeder.

Ik neem de 3 paar uitgestrekte armen gulzig in ontvangst en druk al die mooie, warme, mij zo ongelooflijk lieve lijven tegen mij aan. Ik snuif hun zoete geuren op die ik uit duizenden zou herkennen en neem met grote teugen alles op wat ik voel en krijg. Wat een geluk, deze enorme hoeveelheid mens bij elkaar wat nog maar nauwelijks tussen mijn armen past. Mijn grootste cadeau.

Overmand door liefde en om mezelf te bewijzen dat het heus nog wel makkelijk past, druk ik ze nog wat steviger tegen mijn borst en adem hen nog eens extra diep in terwijl ik bijna verdrink in mijn gevoel.

…..

“Mám…. Ik word geplet … auw …. mam … ik krijg geen adem …”

…..

Oh. Ja. Nee.

Met een zucht laat ik los.

Opge-lucht en met een aai over mijn vogelnest laten ze me achter.

“We roepen je zo, mam. Voor jouw ontbijt.” En weg zijn ze.

❤️

#happymomsday

T.M.I.

“WIJ RIJDEN MET JOUOUOU MEEEEE!!!”

Aankomend op het schoolplein, zijn de meeste ouders al met hun lading 7de-groepers op weg naar hun auto. Ik ben er, denk ik, stipt op tijd maar dat blijkt ternauwernood te zijn.

Afijn.

Een aantal tien- en elfjarigen rent op mij af. Mijn eigen kind rijdt niet met mij mee maar met zijn vader. Wij hebben ons per ongeluk allebei opgegeven. Komt prima uit, er zijn nu precies genoeg plekken om dit natuur-uitje door te kunnen laten gaan.

Mijn lading bestaat uit drie vriendjes van mijn zoon, enthousiaste en prepuberale mannen. “Kom maar mee, heren, dat daar is mijn auto, die blauwe!”

JEEEEEE, MAG HET DÁK NAAR BENEDEN?! JAHOEOEOEOE, DIT IS DE COOLSTE AUTO, WIJ ZITTEN IN DE COO-HOOL-STUHHHH!”

Toegegeven, het ís ook heerlijk: dak naar beneden, wapperende haren. Ik doe het niet vaak genoeg, vind het al snel te koud door de wind of veel te bloody warm in de bakkende zon. Ergo, ik ben een zeurpiet. Hup, open dat dak! Al zoevend moet ik lachen om het drietal dat luid joelend, zwaaiend naar anderen en genietend achterin zit.

“JA, HAHAHA, DAT WIST JE NOG NIET MAAR WIJ KUNNEN HÉÉL WILD DOEN!!”

“Not to worry, vriend, dat was mij direct al volstrekt duidelijk. Júllie doen wild en ik ben streng, dus: ogenblikkelijk op je billen gaan zitten en níet gaan staan terwijl ik rij, alsjeblieft. Zitten en je riem om. Lawaai maken is prima, levensgevaarlijk stunten doe je maar bij je eigen moeder in de auto.”

Lachend gaat de bende zitten en even later wordt het stiller. Met af en toe wat gegiechel. Dan ineens hard gegiechel en ik hoor een van hen zeggen: “Hoe harder een vrouw kreunt, hoe groter het genot bij alle betrokkenen (behalve de buren).”.

Naast mij slaat mijn bijrijder alsnog bijna overboord van lamlendig-makende slappe lach terwijl zijn wangen helderrood kleuren. Achter mij nu keihard gegiechel: “Zorg dat je slim sekst. En je kunt niet genoeg seksen, dus doe het zo vaak als je kunt en doe dan vooral veel wilde spelletjes met elkaar. Hou je sokken aan voor een gegarandeerd orgasme.

“WHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAAAHHH!!”

Naast mij heeft het niet meer. Paars aangelopen houdt hij het midden tussen schaamte, opgewonden pre-puberale stoutigheid en pure pret, en hangt inmiddels half over het portier-zonder-raam naar buiten. Ik heb moeite mijn ogen op de weg en de boel in de auto in het gareel te houden. Wat ís dit zeg, waar hebben die types het over!?!

Triomfantelijk wappert degene achter mij een blad in mijn gezicht: “Dit ligt in jóuw auto! En ík lees er gewoon uit voor!”

Met geoefende hand trek ik razendsnel het blad uit zijn handen en scan in een oogopslag het voorblad. Oh jee, de Quest met een artikel over 10 Wetenschappelijke Tips om Slim te Seksen. Sommige ervan kende ik ook nog niet: bak een taart en draag sokken!?

Ineens gaat nog een lampje branden, vandáár dat mijn eigen mannen laatst zo helemaal stil waren tijdens een lange autorit.

“Mogen we dat blad nu weer terug?”

“Nee jongens, genoeg geleerd over seks weer voor vandaag. Ik ben bang dat jullie ouders mij anders zullen kielhalen vanwege de ‘TMI’.”

Teleurgestelde geluiden achter mij maar naast mij gebeurt iets anders; terwijl ik het woord ‘seks’ uitspreek, sterft mijn naaste bijrijder happend naar adem definitief van ellende.

Ik leg mijn hand geruststellend op zijn rug en maan de achterbank: “Heren, jullie vriend heeft mond-op-mond beademing van iemand nodig, ik ben bang dat de spanning hem teveel is geworden… Wie van jullie wil dat doen, ik moet namelijk echt goed op de weg letten.”

In de achteruitkijkspiegel zie ik twee paar groot geworden ogen zoeken naar de mijne: Meent ze dit? Gaat het niet goed met hem? En moeten wíj hem nu mond-op-mond- beademen…?!?!”

Ik kijk ze even quasi-ernstig aan en geef ze dan een knipoog. Beide sluiten hun ogen van opluchting en zakken achterover. Naast mij komt langzaam bij en overeind.

De overige twee minuten tot de parkeerplaats van het natuuruitje voltrekken zich in voor mij fijne en door hen ingehouden stilte.

Als we zijn uitgestapt, valt het een andere ouder op dat mijn ladinkje zulke heerlijk rode wangen heeft: “Echt fijn hoor, zo’n cabrio, krijgen ze meteen kleur van op die bleke toetjes.”

“Hm-hm..”

Heerlijk inderdaad, top-begin van dit Natuur-uitje.

Favoriete hashtag

Hashtag-unapologetic. Ik zie en lees het vaak de laatste tijd. En gebruik het zelf ook. Sterker nog, het is mijn favoriete hashtag.

Maar wat ís het eigenlijk? ‘t Nieuwste mode-ding? Hype?

Volgens mij is het meer en is het een belofte; van vrijheid en verbinding. Want unapologetic gaat in mijn beleving over het ‘jezelf permissie geven’. Ten diepste en zonder sorry.

Het gaat over niet meer afwachten maar doen. Niet in bescheidenheid onzichtbaar blijven maar jezelf laten zien. Niet altijd keurig aan de kant gaan maar eens lekker in het midden blijven lopen. Niet op toestemming wachten maar jezelf toestaan.

Unapologetic staat daarmee voor mij in de kern voor het afrekenen met de echo’s van bloedlijnen, maatschappij, cultuur en cultuurtjes. Je daar niet meer -zoveel- door laten leiden of van aantrekken. Omdat het allemaal zo zwanger is van schaamte en schuld, waarvan veel niet eens vanuit jouzelf komt.

Hoe heerlijk om jezelf daar nou eens van te bevrijden!?

En verloopt die bevrijding dan over lijken en smeulende hopen van verschroeide aarde? Door nergens en met niemand meer rekening te houden, dwars door goede manieren en belangrijke nuances heen?

Nee.

Voor mij in ieder geval niet.

Unapologetic is jouw manier. Om te doen wat jij wil, op het moment en de wijze waarop dat voor jou goed voelt. Dus ook vanuit nuance, zachtheid en bescheidenheid.

Een heel mooie vorm van persoonlijk leiderschap, los van een ander en zijn/haar manier van doen. Niet om losgezongen te zijn maar juist om ècht te verbinden.

Kunnen verbinden vanuit gevoelde persoonlijke vrijheid smeedt namelijk de krachtigste band; puur en waarachtig.

#Unapologetic.

Niet gek.

Kansen en angsten

Hij is uitgenodigd om te komen kijken naar een repetitie van de Junior Company van het Nationale Ballet. We gaan samen.

Terwijl we zitten te genieten, vraagt de artistiek leider hem of hij wel zou willen auditeren voor hun balletacademie.

Naast mij een ingehouden schrikreactie. Zijn droom maar ook zijn nachtmerrie. Want hoe moet dat dan met ons, zijn vriendjes, zijn school, en gewoon alles wat voor hem bekend en vertrouwd is?

Met rode wangetjes en schitterende ogen knikt-schudt hij en kruipt wat meer naar mij toe. De man glimlacht begrijpend en zegt: “Kom maar een dagje meekijken en -doen, dan weet je beter hoe het is.”

Dankbaar voor deze tijdelijke escape, klinkt een opgeluchte zucht naast me.

Later in de auto terug verwoordt hij het mij op zijn manier: “In mijn hart voel ik dat ik dit wil. Maar mijn hoofd zegt ook heel veel over waarom het misschien géén goed idee is, waardoor ik twijfel en niet goed weet wat het gevoel in mijn buik betekent.”

Ach, hoe herkenbaar.

“Ik snap je helemaal, baas. Alleen wil ik je vertellen dat wat je hoofd zegt, wel begrijpelijk is maar vaak niet per se heel waar. Omdat het dan denkt vanuit angst en niet vanuit kans. En ook dat het bijzonder is dat jij je hart zo goed voelt. Probeer maar goed te luisteren en weet: wij steunen je in alles wat je besluit!”

Twee dagen later:

“Mam, ik weet het nu: ik wil auditie doen. Toen ik echt helemaal in mijn hart ging, werd mijn hoofd stil en mijn buik blij. Toen wist ik het.”

Tonen

Mijn kleine grote vriend had geen goede middag. Er ging het een en ander naar zijn idee heel erg mis en hij voelde zich daar, tot dikke tranen aan toe, erg rot over.

Gelukkig had hij dansles. Daarna voelde hij zich al iets beter.

Inmiddels is het avond, de misère is weliswaar voor een goed deel voorbij maar zingt vanuit de schaduwen nog wat na, nauwelijks hoorbaar maar de trilling van zijn tonen wel aanwezig.

Dan, als ik hem bij het naar bed gaan een dikke goede-nacht-kus kom brengen, zit daar een ineens verheugd mannetje mij op te wachten: “Eigenlijk hè, mam, ben ik een geluksvogel. Want vooral door de mensen die er voor mij zijn! Door de mensen die ik ontmoette, kwam ik bij OnYourFeet terecht. Daar leerde ik weer iemand kennen waardoor ik naar een Supergave voorstelling mee mocht. Door opa en oma zie ik veel dans en zang. En dankzij papa en jou kan het allemaal….”

Een grote aai over zijn bol: “Dank je wel, mannetje. Wat goed dat jij kunt bedenken waar je dankbaar voor bent. Voel je je nu ook beter?”

“Ja”, tevreden gaat hij liggen.

En ik vertel hem dat hij zichzelf zojuist een heel belangrijke les heeft geleerd. Namelijk dat als je kunt denken vanuit dankbaarheid, je een gelukkiger leven hebt.

Dit kun je maar beter zo vroeg mogelijk snappen .. 🍀

Net als een golf

Terwijl ik aan het werk ben, speelt Einaudi zijn mooie Le Onde (De Golven). Als ik de muziek van Einaudi te lang of te vaak hoor, word ik er melig van maar voor nu klinkt het heerlijk weg. Jongste komt binnen, fris gedoucht na zijn intensieve balletles. Hij wil wat tegen me zeggen maar is ineens weg – verdwenen in De Golven: “Mama, op déze muziek ga ik een dans schrijven!”

Dit was drie weken geleden. Vandaag lopen mijn kleine vriend en ik samen over straat. Ineens draait hij een pirouette en gooit zijn been in de lucht: “Ik ben al heel ver met het schrijven van mijn dans.”

“Hee wat goed, vent. Ik was vergeten dat je daarmee bezig was! Doe je ‘m straks voor?”

“Dat kan nog niet, ik heb ‘m nu nog alleen geschréven. Dat is best moeilijk want ik weet niet van alle pasjes precies de naam.”

De ene term na de andere oplepelend, vertelt hij mij in woorden hoe zijn dans er uit ziet, althans het deel dat af is. Ineens staat hij stil:

“De dans gaat over mijn LÉVEN, mam. De eerste jaren die makkelijk en simpel waren, omdat ik gewoon er vrolijk was en niet zoveel kon en ik dat ook niet meer zo goed weet.” Terwijl hij dit vertelt doet hij de volgens hem ‘pas de’: het op de punten van de tenen met gekruiste voetjes kleine trippelpasjes makend.

“Dan komt een zwaarder stuk want toen gingen jullie scheiden. Dat vond ik moeilijk, ik voelde me toen veel minder goed, vaak verdrietig.” Hij verbeeldt dit door via een pirouette ineen te duiken waarbij hij zichzelf omarmt, als om zich te beschermen.

Hij vertelt zowel mèt als zonder woorden gloedvol en bewogen vanuit zijn hart en heeft geen idee hoezeer hij het mijne raakt. Met zijn bewegingen, zijn verhaal, zijn passie en gevoel en de hele wijze waarop hij zich zo midden op straat staat te uiten, volledig opgaand in zijn performance.

“Daarna word ik weer blij, is het zware opgelost, ga ik van beneden weer naar boven en is het weer goed. Net als een GÓLF.” En met een enorme zwaai van zijn armen komt hij op en vouwt zijn hele lichaam open. Met gespreide armen klaar om de wereld en alles wat erbij hoort te ontvangen.

En terwijl ik naar hem kijk, realiseer ik me dat deze nog on-affe maar toch volledige voorstelling laat zien dat hij onze scheiding echt heeft verwerkt en hoezeer ik dit kind bewonder om de manier waarop hij zijn processen lééft. En daarmee voor zichzelf de ruimte creëert om werkelijk verder te kunnen.

Hij stond zichzelf toe zijn verdriet te voelen, heeft het doorleefd, daarna opgepakt en een plek gegeven. En nu, tot slot, laat hij dit volledig geleid door zijn gevoel, tot uiting komen op zijn eigen, bijzondere manier.

“Hee vent, weet je wat het betekent, ‘Le Onde’?”

“Nee, wat dan, mam?!”

🌊 ❤️ 🌊




n Kleine tussenevaluatie

16 jaar geleden was ik vandaag precies 1 dag moeder. En had ik op de roze wolk van bevallingsadrenaline, de totale verwondering en pure liefde die mij permanent overspoelden als ik naar dat kleine poppetje keek, geen flauw benul wat mij in deze nieuwe hoedanigheid te wachten stond. En al helemaal niet hoe ik het zou vinden, voelen, beleven, ervaren.

God nee. Van toeten noch blazen. En dat was misschien maar goed ook.

Dit jubileum, deze Sweet Sixteen, vind ik wel een mooi moment voor een kleine reflectie. Want de tijd ging met ups en downs. De jaren, maanden, weken, zelfs dágen gingen met ups en downs. Niks sweets aan vaak.

Tjeesis. Móeder zijn. Niet alleen een nieuwe rol, het geeft een geheel nieuwe dimensie maar ook definitie aan het leven. Een definitie die voor mij ook wel eens strak voelde, té strak als ik heel eerlijk ben. Want waar bleef ik, Alexa!? Mens met een eígen leven en eigen wensen en behoeftes. Die niet alléén maar wil (ont)zorgen, regelen, achter vodden aanzitten, zich onvoorwaardelijk dienstbaar opstellen.

Af en toe heb ik me flink verzet, en nog; kont tegen de krib en met gestrekt been erin. Iemand met een ego als het mijne vind dat ‘onvoorwaardelijke’ weliswaar volstrekt logisch maar wil er stiekem wel óók erkenning voor krijgen. En niet slechts 1 keer per jaar. Om maar iets te noemen.

Het lijkt soms een beetje op een grote grap. Zo’n ‘You’ve been pranked!!’. Zoals het gegeven dat je na jaren van totale afhankelijkheid ineens overbodig blijkt. Tenminste, dat dènken die types bij wie tijdens hun puberschap de meer rationele hersenfuncties een-voor-een uitschakelen. Sta jij daar met je goede bedoelingen: “Yo mam, ga even aan de kant, je staat in de weg. Neehee, je hoeft niets meer te doen voor mij, ik kan alles zelf!”

-Behalve dan als er een sok kwijt is, een boek, een telefoon, sportspullen, een fietslampje. Of als er gegeten moet worden (24/7), ruzietjes zijn, de oppasklus hélemaal vergeten blijkt, per ongeluk teveel aan biertjes geroken is, te weinig geslapen is maar wel gewoon het eerste uur school, etcetera..-

Zonder scrupules en alsof het de gewoonste zaak van wereld is. Helemaal woest word ik er soms van. En voel me dan matig gewaardeerd: “Zoek het uit, ik ga mijn eigen leven wel weer leiden. Eikels. Ik pak mijn koffertje en ben weg. Naar iets warms, leuks, rustigs en waar andere mensen iets voor míj doen én ook nog aardig zijn!”

Tegelijkertijd, als ze dan allemaal opgekrast zijn naar waar ze heen moesten, realiseer ik me dat ik heel veel van het leven én van mezelf pas ben gaan zien, snappen en ook waarderen, door het simpele feit dat ik moeder ben van drie van die spruitjes met zeer scherpe spiegels. Of je er even in wil kijken, mama!

Moeder: dat woord is vast niet zomaar gekozen. Het geeft niet alleen moed maar vraagt het ook. In die spiegels kijken en iets doen aan de dingen die niet zo mooi terugkaatsen … je moet het elke keer maar weer durven aangaan. En dat doe je. Althans; ík doe dat.

All in all is voor nu de -Thank God- tevreden stemmende conclusie dat, ondanks mijn angst dat ik delen van mezelf kwijt zou raken, het intens en intensief beleven van het moederschap mij juist en vooral een completer mens heeft gemaakt.

Completer en beter. Niet gek.

Nabrander: ik vind denk ik niets zoeters dan die niet-veranderende blik van bewondering en diepe indruk op die koppies als, terwijl zij al in paniek raken en nog vóór ze hun zin: “Mààmmm, wáár is mijn …” af hebben gemaakt, jij reeds aan komt lopen met sok, boek, hockeyrok of telefoon.

Diezelfde blik waarmee die weerloze hummeltjes je aankeken vanaf het moment dat ze intuïtief wisten dat jíj degene was die hen het leven gaf en degene is die ervoor zorgt dat ze in leven blijven.

Ze wisten het. Toen en nu deep down nog steeds.

Díe blik. Goud! 😉