Horrormonaal geregeerd? De 4S-methode helpt!

9CFA9CF3-0404-4780-8CC2-7683B34C84A5.jpeg

Zo’n dag dat je beheerst wordt door alleen maar zwarte gedachten: je iedereen haat en jezelf nog het meest. Je wil maar één ding en dat is het tij keren. Mogelijkheden genoeg, maar wat helpt nou echt?

Soms heb ik zo’n dag en lukt het me niet om de sunny side up te zien. Van níets niet. Draai ik rondjes in een maalstroom van zichzelf bewijzende, negatieve gedachten en acties over mezelf, de ander en eigenlijk de hele wereld.

Horrormonen

Ja. Deze gemoedstoestand heeft alles te maken met hormonale schommelingen en dan de uitschieters. In de jaren dat ik mijn kinderen baarde, was de intensiteit van zo’n periode echt HEEL. Erg. Nu ik op dit vlak weer een beetje in balans kom, staat voor mij het causale verband vast. Je leest het goed: een beetje in balans. Want ondanks het feit dat mijn kinderen al best groot zijn, is de Horrormonen-stress nog steeds niet helemaal weg. Ik leg me er bij neer dat ik eerst volledig menopausaal moet overgaan. En dat kan nog wel even duren.

Het Zwarte Gat

Een bijna zichtbaar proces voltrekt zich dat ik “Het Zwarte Gat” noem. Een steeds groter wordende, donkere wolk komt op topsnelheid aangedreven, om als een ware cumulus recht boven mij te blijven hangen en me met vacuüm-zuigende werking op te nemen in zijn inktzwarte midden. Ik verdwijn; de ik die al mijn loved ones kennen, is weg.  De wolk spuugt mij na een tijdje weer uit; deemoedig en vol schuldgevoel vanwege de schade, relationeel dan wel materieel. Waarna het grote lijmen begint.

Life sucks en jullie ook

Als ik in dat Zwarte Gat hang, terwijl ik me nergens aan kan vasthouden, ben ik volledig onmachtig. Niets is goed. Paranoia maakt zich meester van mijn normaal toch vooral positief gestemde gemoed en ik zie overal complotten van het universum dat maar één doel heeft: mij het leven zuur maken. Het is Alles; Niets; Nooit; Altijd; Allemaal en Niemand wat de klok slaat: I suck, you suck, life sucks!

De Social Media fuck, euh pardon, fuík

Verder dan mijn bank of computer om bozig te broeden of te werken kom ik niet en ik check manisch ongeveer ieder kwartier mijn e-mail, Instagram of LinkedIn. Natuurlijk leidt dit tot de ontluisterende conclusie dat helemaal NERGENS een reactie op komt en dat dus inderdaad NIEMAND zich een haartje voor mij interesseert. Diepbedroefd en wegterend van zelfmedelijden vind ik op mijn beurt iedereen meer dan stom.

Dat moet toch anders kunnen?

En dan komt het kantelmoment. Ik geef een van mijn kinderen weer eens onterecht het onderste uit de kan en krijg dat op niet mis te verstane wijze terug. Heel even gaat het licht aan en bedenk ik me dat er toch ook een effectíeve manier moet zijn om me af te reageren. Eén die niet het uitkafferen behelst of het slachtofferig zwelgen.

De 4S-Methode

En zo, “liefdevol” geholpen door mijn omgeving, ontstaat de voor mij heilzame methode van 4 S-activiteiten. Afhankelijk van lengte en intensiteit van de horrormonenperiode, komen ze allemaal aan bod en in volstrekt willekeurige volgorde.

  • Schrijven

    Het van me afschrijven, in woeste woorden de frustraties van me af timmeren. Met een beetje geluk ontstaat er een goed verhaal dat al schrijvende kalmeert. Soms komt er helemaal niets. Dan laat ik Schrijven voor wat het is.

  • Schrapen

    Als het droog is, ga ik de tuin in met een of ander grijpgraag stuk gereedschap om al het ongewenste groen weg schrapen. Ooit vervloekte ik de keuze om de oeroude en heel speciale baksteentjes te hergebruiken in de tuin. Inmiddels ben ik er blij mee, want ze bieden me de mogelijkheid om als een ziedende Sidonia te schrapen, totdat ik de spanning en stress voel verdwijnen. Het feit dat de tuin er ook nog eens van opknapt, draagt een opwekkend steentje bij.

  • Schilderen

    Er zijn altijd muren of muurtjes die nog wachten op die lik verf. Want ik haat het om te moeten doen. Aangezien ik dan toch al in een haat-bui ben, gaat dit naadloos in elkaar over. Als het werk gedaan is, voel ik me wonderlijk vrolijk en tevreden over mijn eigen daadkracht.

  • Seks

    Met lief, scharrel of jezelf. Het maakt niet uit hóe je het doet, áls je het maar doet, zodat de pretstofjes gaan stromen! Dopamines, endorfines en serotonines, heerlijke hormonen die vrijkomen en je hersenen en lichaam weer vrij en blij maken.

Doen!

Het Zwarte Gat, veroorzaakt door eigen hoofd en lijf, overwin ik nu met precies datzelfde gereedschap, dankzij een methode die garant staat voor glanzend resultaat. Gebruiken dat lijf en blij maken dat hoofd! Dat levert tenminste iets zinvols op.

A special place in hell …

IMG_3258

Lastig, die menselijke neiging onszelf kleiner te maken dan we zijn. Maar last hebben van een ander omdat diegene jóu zo nodig naar beneden moet halen? A special place in hell!

Gooi het er maar uit

Op straat loopt een kerel te schreeuwen. Zijn bloed irritante geluid dringt mijn huis binnen waar ik net probeer een ingewikkeld tekstje zo te krijgen dat het klopt. Het is vooral heel irritant omdat hij een metaalachtige van-achter-uit-zijn-keel-stem heeft waardoor ik niet versta wat hij roept.

Een stemmetje klinkt in mijn achterhoofd: best lekker; gewoon hoofd in je nek leggen en loeien doordat iets jou raakt. Luidkeels, omdat het zo voelt! Al schreeuwend en je niets aantrekkend van wat ‘men’ daar van vindt, een geluidsvacuüm creërend waarbinnen alles één wordt. Ik heb die impuls, zo heb ik kort geleden ervaren.

Straks hebben ze me door

Vorige week was ik te gast bij een mooie bijeenkomst van een vrouwennetwerk. Het ging onder andere over het ‘Impostor Syndrome’; universele lastpak voor mannen én vrouwen, alleen zijn de vrouwen met dubbele aantallen dik in de meerderheid. En 60% van die vrouwen lijdt er dermate hevig aan, dat het hen belemmert te komen waar ze zouden kunnen komen en te doen wat ze eigenlijk zouden willen doen. Dat is heel veel en doodzonde.

Dit Impostor Syndrome beschrijft de angst om als bedrieger of indringer ontdekt te worden. Een vorm van onzekerheid met belemmerende gedachten die gaan van “Ik hou me op de vlakte want anders ontdekken ze dat ik helemaal niet zoveel weet of kan.” tot “Als ik nu maar keihard werk en geen fouten maak, dan komt niemand erachter dat ik maar wat doe”. Ik ken genoeg mensen die hiermee worstelen en God weet dat ik er zelf ook een handje van heb.

Deze middag ging daarom over in jezelf geloven, stelling nemen en daarvoor staan.

Krachtig pact

Nu bestond de bijeenkomst uit allemaal vrouwen die al behoorlijk succesvol zijn of op weg om doelen en dromen te verwezenlijken. Niemand in ieder geval op wie het Impostor Syndrome een ernstig belemmerend effect lijkt te hebben. Wellicht omdat zij zich gesteund weten door een groep vrouwen die achter hen staat, propositie van dit krachtige netwerk. En ja, ook ik geloof in de onbegrensde mogelijkheden die een sterk pact van vrouwen onderling kan bieden, dus was nieuwsgierig naar wat dit businessnetwerk voor mij zou kunnen betekenen en andersom…

Kom op, jij bent oké!

Tjeesis, wát een bak met power heeft zich hier verzameld. Gaaf! Spannend ook. Hebben zij allemaal een eigen ‘bizniz’?! Ik weet eigenlijk niet of ik dat wat ík doe, zo durf te noemen ..

Ach, natuurlijk wel; je acquireert, werkt en krijgt daarvoor betaald. Bizniz dus. Nou hup, je kent niemand maar je bént er! Ga gewoon naar de bar en doe wat jij altijd doet: energiek, geïnteresseerd, open en kwetsbaar. Jij kunt dit. Go, girl!

Ik haal adem, loop naar de bar, doe wat ik altijd doe en heb een paar bijzonder leuke gesprekken die ook meteen ergens over gaan. Zie?! Niets aan het handje.

Gedist met koude schouder

Dan neem ik plaats naast een succesvol ogende vrouw, die er in ieder opzicht uitziet om door een ringetje te halen. Ik geef haar een compliment en stel een vraag ter kennismaking. Haar respons is een strakke pitch, geleverd op afgemeten toon. Ze stelt geen vraag terug maar kijkt langs mij heen, ik mompel mijn intro en val stil. Dan monstert ze mij met die typische ‘ik bekijk jou van boven naar beneden en … tsjáh …’- blik, non-verbaal voor ‘niet interessant’, en draait zich om. Mij rest haar rug, een koele schouder en de vraag waarom zij dit in godsnaam nodig heeft.

Even voel ik me klein en onwaardig, dan recht ik mijn rug; Graag of niet, hoor. Gelukkig lukt het mij inmiddels ervoor te kiezen niet onder de indruk te zijn maar ik weet ook van veel prachtvrouwen dat zij dit moeilijker vinden.

That special place in hell

De -vette aanrader want geweldige- presentatie ‘F*ck die onzekerheid’ begint en al snel is daar de quote van Madeleine Albright: “There’s a special place in hell for women who don’t help other women.” Naast mij stoot de vrouw haar vuist in de lucht en loeit joelend van instemming. Kennelijk raakt deze quote wèl de goede snaar.

En ik? Ik ontvlam inwendig van nijd, teleurstelling en verontwaardiging over de hypocrisie van dit moment en heb óók zin om te loeien! Keihard te schreeuwen zodat ik een geluidsvacuüm creëer waarmee ik alles omvat, haar incluis. Stelling nemend tegen dat verdomde onderhuidse geweld, zo veelvoorkomend tussen vooral vrouwen onderling. Een f*cking impostor is er niets bij; zo fnuikend, zo ondermijnend maar bovenal zo ontzettend onnodig!

Ik doe het niet. Natuurlijk niet: wat zullen ze wel niet van mij denken