Tijd

“Hi mam. Ben jij thuis?”

“Ha vent, heb even geen tijd en ben straks ook nog niet thuis als jij uit school komt.”

“Ik ben bij papa, want ik heb vrij omdat er staking is.”

“Oh ja, dat is ook zo. Ik kom zo snel me lukt.”

“Mam, je hoeft echt niet eerder thuis te komen, hoor.”

“Zeker?”

“Ja”

‘n Appgesprek met m’n jongste. Ik hoor mezelf denken: “ach, wat een lieverdje toch. En zo begripvol.”

Ik buig me weer over m’n beeldscherm. Toch lukt werken niet echt meer; iets in onze conversatie galmt na. Ik kan het niet vastpakken maar het blijft galmen en zonder verder nog na te denken klap ik mijn laptop dicht, gooi alles in mijn tas en rij weg. Naar huis.

Daar aangekomen app ik hem: “Ben er. Kom je?”

Een direct en verheugd: “Écht?! Heb jij al geluncht?”

“Nope. Samen?”

5 minuten later staat een mannetje met frisse wangen en stralende ogen voor me. Mijn armen gaan wijd open en hij vliegt erin. Dan gaan we eten en lopen we even later samen in de zon waar het prachtig is.

Zo op het oog kleine dingen maar een gevoel van onbeschrijflijke dankbaarheid vult mij.

Wat het precíes was dat zo galmde, weet ik dan nog niet maar iets met Dingen Die Belangrijk Zijn.

‘s Avonds scroll ik nog wat en lees in een post: ‘Je tijd is alles.”

Full stop.

AHA.

Dát was dus m’n les:

Druk kun je doen maar Je.Tijd.Is.Alles.