Second Lovers

Engel

Als er iets is wat eng en kwetsbaar maar ook spannend, grappig en leuk kan zijn, is dat het hele datinggedoe. Vind ik. Toen ik nog niet gescheiden was luisterde ik met klapperende oren naar de verhalen van single vrienden en – vriendinnen over al hun avonturen in online dating-land. Toen het in mijn relatie misliep was dit dan ook het eerste wat ik deed; mij inschrijven op zo’n site. En het greep me.

Aan de ene kant was daar de aandacht waar ik gevoelig voor bleek. Een paar leuke foto’s en snedige zinnen en je wordt overspoeld met aandacht. Heerlijk, ik baadde me erin. Aan de andere kant is het mijn aard om te willen begrijpen wat zich allemaal afspeelt in de hoofden van mensen en wat hun gedragingen bepaalt. Ook waar het mezelf betreft. Wat voor mij dan het allerbeste werkt is me erin storten, even verzuipen, weer bovenkomen en analyseren. Ik heb rondgesnuffeld op sites voor alleen hoger opgeleiden en sites waarop van alles rondhangt, geswiped totdat ik een muisduim had en uit nieuwsgierigheid me gemeld op een site voor tweede geliefden. Ik kwam er onder andere achter dat ik hoger opgeleid echt belangrijk vind, niet op (hele) oude mannen val en dat ik weliswaar niet verslavingsgevoelig ben voor genotsmiddelen maar des te meer voor aandacht.

Door die second lovers kijk ik met andere ogen naar relaties in het algemeen. Honderdduizenden schuinsmarcheerders die vertellen dolgelukkig te zijn in hun relatie maar “toch wat te missen”. Ja, dat snap ik want de helft van het profiel bestaat uit het invullen van de heel basale Me Tarzan, You Jane- informatie; de favoriete standjes en co. Vrijwel allemaal voegen ze er guitig aan toe dat hun vrouw ze best snapt maar toch niet op de hoogte is van hun uitstapjes …: “sshhhht 😜”…

Wat zich aan de kant van de vrouwelijke deelnemers afspeelt weet ik niet maar ik kreeg na aanmelding direct een gratis abonnement en had zonder foto binnen 5 minuten zo’n tachtig berichten, dus denk dat er minder vrouwen dan mannen op deze site staan. Maar vooral geloof ik nu dat er in veel relaties zaken scheef zitten. Wat betreft verwachtingen, wensen en behoeften. En dat daar niet goed of genoeg over wordt gepraat met elkaar. Geen oordeel maar meer een constatering van iemand die ervaringsdeskundige is, precies op dat punt.

In plaats van me aan te bieden of op aanbiedingen in te gaan stelde ik die tweede-liefde heren allerlei vragen en zij bleken meer dan bereid het digitale gesprek aan te gaan. Wat tot de conclusie leidde dat hun drive niet alleen fysiek was maar dat het ook –alweer- om aandacht ging. Gelukkig, dacht ik, ik ben niet de enige. Ergens vond ik het namelijk best een sneu aspect van mezelf, dat ik zo graag aandacht wilde.

Eén belangrijk puntje zag ik nog over het hoofd.

Dating kan zeker leuk zijn en online een mooi middel, de verslaving aan aandacht is levensgevaarlijk. Want waarschijnlijk is het al een ontwikkelpunt als het zo gevoelig is. Het ongebreideld aangeboden krijgen ervan, verzadigt dan niet maar doet juist wat een verslaving in het algemeen doet: je wilt alleen maar méér. Het is een desastreuze spiraal naar beneden, een monster dat, dermate wakker geschud, met zekerheid (nog meer) op gaat spelen in de relaties die je al hebt. Omdat het de realiteit vertekent.

Vele maanden, een tiental dates, een paar gezellige scharrels en een verliefdheid verder ben ik er dan toch achter: dat monster is een deel van jou en heeft maar één ding nodig om getemd te worden. Namelijk jóuw oprechte aandacht voor je eigen wensen en behoeften. En niet die van Pieter, Marcel, Michel of Remco. Vergeleken met jezelf zijn zij en alle anderen welbeschouwd sowieso jouw second loves.

(sshhhtt ;))

Reality Bites?

bubble

In de liefde lijkt alles vaak vanzelfsprekend. Je vaart op je gevoel en dat is goed. Zeker in het begin als de liefde pril en beloftevol is en het verliefd zijn alles kleurt wat je doet, ziet, voelt, zelfs ruikt.

Te weinig minuten in een uur als het samenzijn niet blijvend is die dag. Teveel uren in de dag wanneer je wacht op het moment waarop je elkaar weer ziet en meer. Wie kent dat niet, het verlangen dat pijn kan doen. Het soort pijn dat we zoet noemen.

           Liefde en waarneming; een wonderlijke combinatie.

Als we verliefd worden schijnt het dat je korte tijd zonder alle lagen van bescherming en afweermechanismen bent, in totale verbinding met elkaar en ook met jouzelf. Het gevoel van een zielsverbinding dat je soms voelt, klopt dus misschien wel. Je laat elkaar toe en ziet, voelt en ervaart hetzelfde.

Moeilijkheden ontstaan zodra de lagen weer om ieders kern heen gewikkeld worden. Die eerste verliefde toestand, die na (ik las eens een gemiddelde van) een maand of 5 afneemt omdat de eerste onzekerheid de hoek om heeft gekeken of de eerste minder prettige discussie heeft plaatsgevonden, krijgt geduchte concurrentie te verduren.

Van jouzelf

Jouw realiteit – zijnde de vertaling van wat er in, om, met en tussen jou, jezelf en anderen gebeurt – blijkt ineens op allerlei vlakken een andere dan die van degene waar je zo dol op bent, en andersom. Op zich hoeft dit geen enkel probleem te zijn en lukt het om elkaar toe te blijven laten. Maar het kán wel lastig zijn of worden.

                                        Als verwijdering ontstaat door onbegrip.

Of als blijkt dat beiden ook maar mensen zijn met deuken, schrammen en gekneusde kantjes, narrige haakjes en aanhangsels.

          Wanneer kortom de roze waan overgaat

Hoe dan om te gaan met wat Is in vergelijking met wat Was? En hoe ervoor te zorgen dat je wegblijft van zelfdestructieve gedachten als: “Zie je nou, ik bén ook gewoon niet zo leuk” of “Ik zal er wel om gevraagd hebben” en meer van dit soort ongezonde notes to self?

Dan volgt nu de onthulling van één van de grote publieke geheimen van het Leven:

het wat was, ís sowieso niet meer.

Elke volgende seconde al niet. Als jij je daarbij neerlegt, al het voorbije loslaat en niet stilstaat bij wat in de toekomst zou kunnen liggen, vaar je een steady koers. Dan verloopt jouw realiteit vanuit rust en klopt het met waar je bent op dat moment.

                                                                         Een piepklein beetje helpt al groots.

En terwijl dit soort technische uitleggen altijd heel logisch en begrijpelijk klinken, is het de toepassing ervan waarop velen onder ons langdurig haken. Het goede nieuws is: het schijnt een kwestie van oefening te zijn. Van humor en een lange adem. En van veel, heel veel liefde.

Vooral voor jezelf.